آرزو می کنم که ای کاش

 درِ اتاقم قفل می شد.

تا شاید قلب زمان

لااقل

برای جان گرفتن قصه ای کوتاه، بیشتر می تپید

یا ای کاش

اتاقم اصلا در نداشت!

تا آنگاه از میان دیوارهای فروریخته اش

شباهنگام

پروانه ای  رو به آسمان می گریخت.