يكي بود، يكي نبود. نه، اصلا هيچ كس نبود. تنها دو دايره؛ دو دايره، دو دوست كه در هم حلقه شده بودند. دو دايره با دو پيكان نوك تيز بر يك طرف سر. مدت مديدي بود كه اين دو دايره زنجير شده با نوك پيكانها به دور از هم، دوست بودند و هيچ باد و طوفاني نتوانسته بود اين دو را از هم جدا كند؛ هميشه همراه، هميشه كنار هم. تا اينكه يك روز مه آلود، ناغافل، سر و كله ي يك دايره ي ديگر پيدا شد كه همچين بفهمي نفهمي با دو دوست دايره ي قصه ي ما توفير داشت. يك دايره كه به جاي پيكان نوك تيز بر سر يك صليب كوچك وارونه در زير داشت. دايره ي جديد نزديك شد. از همان لحظه ورود لرزش خفيفي بر كمان حلقه دو دوست افتاد؛ يك حس غريب. دايره تازه وارد به دور دو دايره حلقه شده چرخي زد و آنگاه خرامان خرامان راه خود را گرفت و به آرامي دور شد. ناخواسته دو دايره دوست، كشش خاصي را به سوي دايره ي صليب دار احساس كردند. ابتدا نامحسوس جنبيدن اما بعد از مدت كوتاهي ناخواسته به طرف دايره ي صليب دار حركت كردند. ناگهان حس مرموزي حلقه هاي هردو را در برگرفت. احساس تعلق دايره تازه وارد به يكي از آنها! نمي دانستند چرا اما دو دايره دوست براي اولين بار كمي از حلقه هاي چفت شده شان در يكديگر دلخور، خسته شدند. جنبشي كوتاه و بعد لرزشي؛ تصوير دايره ي صليب داركه هر لحظه دورتر ميشد هردو را به تكاپو واداشت. ناگاه برق نوكِ تيز پيكانها هردو را به خود آورد. ديري نپاييد كه صداي گوشخراش چكاچك برخورد پيكانها تن مدور حلقه ها را لرزاند. وحشيانه بر يكديگر ميكوبيدند؛ قصد داشتند كه حلقه هاي خويش را از يكديگر جدا كنند اما حلقه ها همچنان در هم محكم چفت شده بود تا اينكه...

...تا اينكه ضربه اي مهلك و بعد صداي جرنگ؛ يكي از حلقه ها شكست. و دايره دوم مدهوش از حلقه شكسته آزاد شد. اما ديگر از دايره صليب دار خبري نبود. ناباورانه برگشت و به جسد دايره ي دوست خيره شد. پيكاني زخمي با حلقه ي شكسته. ديگر از دايره خبري نبود. ناگهان  حلقه ي آزاد ديوانه وار سر بر زمين كوبيد. پيكان شكست آنگاه حلقه مدور چرخي خورد و در مه گم شد/

سروش رهگذر- رودهن 85