از پشت شيشه ي شكسته ي عينك به اطراف نگاه مي كرد. چند ميز آنطرفتر يك زوج جوان نشسته بودند. درحاليكه در چشم هم زل زده و دستان يكديگر را محكم ميفشردند، زير لب حرفهاي عاشقانه مي زدند. اما او سرش به شدت درد ميكرد، بوي غذا برايش چندش آور بود. بغض راه گلويش را تنگ كرده بود و او مجبور بود مرتب با دستمال كاغذي نمداري لب پايينش را مرطوب كند. حتي جرات نداشت سر بلند كند و در چشمان ايرج خيره شود. خاطره امشب آزارش مي داد:
در آستانه ي خوابي عميق... رنگ خواب؛ خواب رنگ
و در حاليكه همه چيز آماده بود براي فراموشي، خفتن... ؛ ... براي مرگ...
... بي درنگ!
توجه، پس از حذف وبلاگ تمام پستها و نظرات حذف و غیر قابل بازگشت خواهد بود
حذف وبلاگ انصراف
...و اينجاست...اينجا؛ ...مرز ميان دو كشور...دو سرزمين
ميان دو نفس...رفتن يا ماندن
ميان تو، ميان من
به اندازه ي چند سانتيمتر!...يك لحمه، يك شكاف
يك لحظه، يك تصميم!... ((انصراف))
كهنه در بركه نو غلت خورد ...و من از نو متولد شدم!...
((به رهگذر نامه خوش آمديد))
يكي بود يكي نبود. غير از خدا هيشكي نبود. اون دور دورا، پشت هفت دريا ، بالاتر از جنگل سياه، كنار يه كوه بلند، تو دل صحرا، يه دره بود. يه دره ي خشك عميق كه سالها نه گذر كسي به اونجا افتاده و نه خاك خشكش باروني خورده بود. روي شيب تند اين دره مثل تموم دره هاي عميق و بي آب و علف دنيا چند رديف صخره خشك و خشن ، شونه به شونه ي هم اما از حال هم بي خبر، زندگي ميكردن. صبح با وزش سوزان باد صحرا از خواب بيدار مي شدن و تا ظهر زير نور مستقيم خورشيد تفتيده؛ و با غروب آفتاب سرد و سردتر ميشدن و ترك بر ميداشتن. تا اينكه يه روز...
